Weinig is zo persoonlijk en intiem als afscheid nemen van iemand die je dierbaar is, iemand waar je zielsveel van houdt. Om je als persoon, gezin of familie dan open te stellen voor iemand die ‘opeens’ van alles voor je of met je gaat regelen, is niet niks. Vooral als er dingen spelen in de familie die voor je idee gevoelig liggen.
Daarom vind ik het niet meer dan logisch dat je ook iets weet van mij persoonlijk. Want ook al is de aanleiding voor ons contact professioneel, de persoonlijke klik blijkt altijd de basis om later met een goed gevoel te kunnen terugkijken op de uitvaart en alles eromheen.
Anne wordt in 1966 geboren als oudste in een traditioneel gezin met drie kinderen waarin tal van huisdieren hun plek vinden. Ze verhuizen meerdere malen daar naartoe waar het werk van vader het gezin brengt. Zo gaat dat nu eenmaal in de 60-er en 70-er jaren.
Met haar vwo-diploma van De Vrije School in Den Haag op zak vertrekt Anne voor een jaar als au-pair naar Engeland, wat haar enthousiasme voor Engels aanwakkert. Een studie Engelse taal- en letterkunde aan de VU Amsterdam, met een jaar studie in Engeland en de lerarenopleiding vormen een logische vervolgstap.
Voor de klas staan als docent Engels is leuk. En er is meer in het leven, vindt Anne. Een carrière als beleidsadviseur bij de gemeente Amsterdam en enkele jaren bestuurssecretaris en beleidsadviseur van een samenwerkingsorganisatie in de jeugdzorg bewijzen dat het leiden van projecten bij Anne in goede handen zijn. Handen waaruit, zo zal later blijken, ook de mooiste In Memoriam-teksten rollen.
Maar er is nóg meer in het leven, vind Anne. Zoals diverse trainingen op het vlak van persoonlijke groei. En: de dood, die haar altijd heeft geboeid. Tja, toeval of niet, in hetzelfde jaar dat ze de opleiding tot uitvaartbegeleider start, overlijden haar vader en een goede vriendin en komt er aan een hechte vriendschap een einde.
Een jaar later begint Anne als erkend freelance uitvaartbegeleider, zowel bij Brokking & Bokslag als op eigen naam. Vanwege haar rust (en toch kunnen aanpakken), kennis (zonder betweterig te zijn), vakmanschap (zonder automatische piloot) en creatieve blik, weten mensen Anne meer en meer te vinden. Anne begeleidt gemiddeld zo’n 50 uitvaarten per jaar.
Met haar puberzoon en puberdochter vindt de moeder in Anne haar draai in Uitgeest waar haar gezin geconfronteerd wordt met de dunne lijn tussen leven en dood. Want ook al vinden we dat kinderen hun ouders moeten overleven en niet andersom, de dood trekt zich daar niets van aan.
Het vrijwilligerswerk dat Anne sinds een aantal jaren doet voor Wereldlichtjesdag, om overleden kinderen te herdenken, komt dan wel heel dichtbij. En dan vertelt de oncoloog dat haar kind weer meer richting het leven beweegt. En wat vertelt haar kind zelf? Zij wil gewoon weer door.
Dus professioneel of persoonlijk? Anne, moeder en uitvaartbegeleider, maakt contact met ‘het leven in de dood’ en met ‘de dood in het leven’. Ze heeft de grens tussen professioneel en persoonlijk al lang verruild voor een grenzeloos vertrouwen.